در این شب اهورایی کودکانی را که چشم به سرخی انار و هندوانه دوخته اند را فراموش نکنیم چرا که نیاکان ما قبل از آنکه جشن یلدا را بر پا کنند

گفتار نیک, کردار نیک ,پندار نیک را سر لوحه زندگی خویش قرار دادند.

خیلی دیر شده ولی این حوادث جزئی از تاریخ هستند و همیشه می توان درباره آنها صحبت کرد

۱۵ آذر: ای کاش هر روز به یاد بیاریم که در اثر یک سانحه هواییی اصحاب رسانه را از دست دادیم

۱۶ آذر: هر روز به فکر دانشجویانی باشیم که خواهان تغییر وضیعیت موجود بودند

۱۹آذر :ازحقوق فردی خود آگاه باشیم و خود را به عنوان یک انسان آزاد بدانیم.

هر روز از خواب بیدار می شویم خودمان را به جای آنان که در اسارت هستند قرار بدهیم.

جالب اینجاست که هر یک از  این حوادث در روز خودشان مهم نشان داده نشدند چه برسه به اینکه روز های دیگر مورد توجه قرار بگیرند.

از برگزاری مراسم یادبود اصحاب رسانه در دانشکده خبر جلوگیری شد.

روز دانشجو که دیگه گفتن نداره .....

منشور حقوق بشر  هم که از پایه مشکل دار شده .

 این حرف ها زدم چون امروز معنای حقوق را می فهمم امروز معنی دانشجو از جنس خبرنگار و روز نامه نگار را لمس می کنم.

حقوق دانشجویی این اجازه را به من می دهد که فعالیت نه در جهت بر اندازی بلکه در جهت رشد علم داشته باشم اما در عمل حق دیدن دفتر روزنامه و سر دبیر روزنامه و حتی مراحل چاپ یک روزنامه از من گرفته می شود و یا اگر داده می شود اینقدر دشوار است که هر جنبنده ای را از حرکت وا می دارد. 

افسوس می خورم آنها که رفتند روزی پشت همین میز و نیمکت بودند اما نمی دانستند اینگونه خبر را می سازند و فراموش می شوند.

     ای کاش و ای کاش

  اینقدر زود باور نمی کردیم

      اینقدر زود فراموش نمی کردیم