زندگي چقدر عجيبه امروز صبح فكر ميكردم چقدر سبك حال و آرام هستم همه چيز به نظرم جالب بود هيچ چيزي گنگ و پيچيده نبود. مدتها بود همه چيز را از پشت نقاب نگاه ميكردم خودم ميديدم و ميشنيدم بدون اينكه به كسي يا چيزي اجازه ورود بدم چند هفته پيش كره زمين چرخيد و چرخيد منو پرت كرد به نقطه اي در غرب تهران آن روزفكر كردم ميشه دنيا را بدون نقاب نگاه كرد آنروز تا آخر شب همه چيز رنگي بود و شفاف من هم به وضوح در ديد بودم چيزي در وجودم پنهان نبود تا امروزکه نه تا همين يك ساعت پيش فهميدم اشتباه بود هر آنچه مي پنداشتم فهميدم ما آدمها دوست دلريم مرموز باشيم. دوست داريم كاشف باشيم.همه ما به جاي هم تصميم ميگيريم همه از آيندهاي كه نيامده نگران هستيم و لحظات قشنگ با هم بودن را از دست ميدهيم. توي اين سالها همه نزديكان ميگفتندخوب ميتونم آدمها را تخليه اطلاعاتي كنم و كسي اين حرف را به من دوباره زد ديگه ميخواهم اسم وبلاگ را عوض كنم شايد كمپوست بهترين نام باشه يعني محلي كه در آن مواد اضافه يا به زبان ساده زباله در آن تخليه ميشه. درسته تمام افكار اضافي و مخدوش كننده ذهن بايد جايي خالي بشه تا بشه زلال بود بشه خنديد بدون اينكه به گريه بعدش فكركرد بشه بشه بشه هزار و يك كار كرد..............